Wydarzenia

Jeden z najbardziej hipnotyzujących i zmysłowych filmów w historii kina. Pod pozorem szkolnej wycieczki w głąb australijskiego buszu kryje się opowieść o tajemnicy, zagubieniu i utracie niewinności. Gęsta atmosfera, subtelna groza i kultowa ścieżka dźwiękowa tworzą seans, do którego chce się wracać – jak do snu, który nigdy się nie skończył. Pokaz odbędzie się  w środę 20 sierpnia o o godz. 18.00. Bilety: 15 zł.

Film przenosi nas do Australii początku XX wieku. Jest 14 lutego 1900 roku – dzień świętego Walentego. Uczennice elitarnej wiktoriańskiej szkoły z internatem wybierają się pod opieką nauczycielek na piknik do położonej w sercu buszu Wiszącej Skały – majestatycznej, wulkanicznej formacji, która od wieków budzi fascynację i lęk. W tym właśnie miejscu, pod palącym słońcem, gdzie czas zaczyna płynąć inaczej, a przestrzeń ulega zakrzywieniu, dochodzi do wydarzenia, które wymyka się racjonalnemu wytłumaczeniu. Kilka dziewcząt i jedna z nauczycielek znika bez śladu. Co się wydarzyło? Pradawny rytuał? Halucynacja? Ucieczka? Porwanie?

Weir nie daje odpowiedzi. W zamian serwuje widzom oniryczne, zmysłowe kino, pełne symboli, niedopowiedzeń i grozy, która nie opiera się na obrazach przemocy, lecz na atmosferze i psychologicznym napięciu. Narracja zdaje się rozmywać, czas zawiesza się w pustce, a muzyka – wygrywana na fletni Pana i organach – wprowadza w trans, zacierając granice między snem a jawą.

To film o niewinności i jej utracie, o młodości duszonej przez społeczne konwenanse, o kobiecej cielesności i nieświadomej sile natury. W jego dusznej, intensywnej estetyce odnaleźć można ślady późniejszych dzieł Sofii Coppoli („Przekleństwa niewinności”) i Davida Lyncha.

„Piknik pod Wiszącą Skałą” fascynuje również stroną wizualną – to raj dla miłośników estetyki vintage: delikatnych koronek, zasłon falujących na wietrze, suszonych kwiatów i stonowanej palety barw. Ale pod tym pięknem kryje się mrok – napięcie, które nie daje spokoju.

Ten film to doświadczenie – jak sen, z którego nie można się wybudzić. Jak tajemnica, która na zawsze pozostaje nierozwiązana. Raz obejrzany, zostaje w głowie na zawsze.